به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیائید

مبادا که ترک بر دارد

چینی نازک تنهائی من

 ای غایت آرزوهای مردم عارف!ای فریاد رس بیچارگان! ای دوست دار دل های راستگو و ای خداوند جهانیان! آیا می توان باورنمود بنده تسلیمی که به جرم خیانت به نفس خویش بر خلاف میل خود محبوس شده و طعم عذاب معصیت را چشیده است به زبان خدا پرستان به چون تو پروردگاری متوسل شود و تو همچنان ناله های آرزومندانه اش بشنوی و مشمول رحمت بی پایان خویشتن نسازی؟

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی             سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را                         از ضربه های وسوس مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است             با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ز روح شرابی و دیده را                         در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من                     خوش باد مستی ات،که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را                      بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها،فروغ تو بنشست و رنگ باخت        او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

چی می چینه؟                                آلوچه.

 آلوچه ی باغ بالا                              جرئت داری؟ بسم الله

تا با توام ،بیش تر از همه ام

وتا با خودم،کمتر از همه ام

و نزد من ،ادب شناختن نفس است.

خردمند آن بود که چون  مصیبتی به وی رسد

 روز نخست آن کند

که نادان بعد از سه روز خواهد کرد.

رفت بالا و ابر شد ، اما                          دل ابرش هنوز نترکیده است