دوستت دارم

آن چنان که سکان شناور در آب

بادبان افراشته در آسمان را دوست می دارد،

که به آهنگ تکانش در باد 

 با آهنگ موج هاپاسخ می گوید.

سبحانک یا لا اله الا انت

الغوث  الغوث

خلصنا من النار

یا رب

                         نرم و آهسته بیائید

                                         مبادا که ترک بردارد

                                                             چینی نازک تنهائی من

                                        آقا سهراب سپهری تولدت

                                          مبارک

الهی!

 تو دوست می داری که من تو را دوست دارم

با آن که بی نیازی از من.

پس چگونه دوست ندارم که تو مرا دوست داری

با این همه احتیاج که به تو دارم.

یحیی معاذ رازی

چه بسا روزه دارانی که

از روزه جر گرسنگی و تشنگی عایدشان نمی شود

و چه بسا نماز گزارانی که

از نماز جز بی خوابی و رنج حاصلی ندارند.

به شما چشم داده اند اگر آنرا بگشایید و

راه نشان داده اند اگر آنرا بیابید و

گوش داده اند اگر با آن بشنویید.

چه بسا گفته درستی که از آن نتیجه نا درست می گیرند.

این دهان بستی  دهانی باز شد

تا ورنده ی لقمه های راز شد

لب فرو بند از طعام و از شراب

 سوی خوان آسمانی کن شتاب

گر تو این انبان زنان خالی کنی

پر ز گوهرهای اجلالی کنی

طفل جان از شیر شیطان باز کن

بعد از آتش با ملک انباز کن

 چند خوردی چرب و شیرین از طعام

امتحان کن چند روزی در صیام

چند شبها خواب را گشتی اسیر

یک شبی بیدار شو دولت بگیر

شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست وچراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غمها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

غم من لیک غمی غمناک است.