نمی دونم چرا بعد این همه سال درس و مشق و امتحان،بازم شب امتحان استرس دارم ، آه ای خدای مهربون و بزرگ و قشنگ و ای با مرام ترین ،بازم ما گیر کردیم اومدیم سراغت،در یابمون،هر چند می دونم که می دونی چه بی معرفتی هستم! اما خوب  خیلی پر رو ام، تو هم خیلی با حالی،پس هوام رو داشته باش.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کو چه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

 شدم آ ن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کو چه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

 همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

(( از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است.

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!))

با تو گفتم(( حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم.

نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم...))

باز گفتم که: (( تو صیادی من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر ازعشق  ندانم نتوانم!))

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زدو بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آیدکه: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم. نرمیدم.

رفت در ظلمت شب آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو اما به چه حالی من از از آن کوچه گذشتم!

امروز خبر دومادی یکی از بهترین دوستام و شنیدم و خیلی خوشحال شدم شیرینی عید ما این خبر  بود امیدوارم که شما هم  عید تون  پر از شیرینی و شادی  بوده باشه.التماس دعا،یا حق

گم شدن در گم شدن کار من است

                      نیستی در هست آیین من است

من چرا گرد جهان گردم چو دوست

                        در میان جان شیرین من است

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

               یک روز نگشت خاطرم شاد از تو

                               دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من

                                                        یک جان و هزار گونه فریاد از تو.

نزدیک،دور

              سیر ،گرسنه

                               رها ،اسیر

دلتنگ،شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا مباد!

مفهوم مرگ من

در راه سرفرازی تو،در کنار تو

مفهوم زندگی ست.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو، همیشه با تو، برای تو،زیستن.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم
همان يک لحظه اول که اول ظلم ميديدم از اين مخلوق بی وجدان
جهانرا با همه زيبايی و زشتی بروی يکدگر ويرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که در همسايه صدها گرسنه چند بزمی گرم عيش و نوش ميديدم
نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که ميديدم يکی عريان و لرزان ديگری پوشيده از صد جامه رنگين
زمين وآسمانرا واژگون بيصبرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها يکی مجنون صحرا گرد بی سامان
هزاران ليلی نازآفرين را کو به کو آواره و ديوانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
به عرش کبريائی باهمه صبر خدايی
تاکه ميديدم عزيز نابجايی ناز بر يک ناروا گرديده خواری ميفروشد
گردش اين چرخ را وارونه بيصبرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که ميديدم اين علم عالم سوز مردم کش
بجز انديشه عشق و وفا معدوم هر فکری در اين دنيای پر افسانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم
همان بهتر که او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای تمام زشتکاريهای اين مخلوق را دارد
وگرنه من بجای او چو بودم
يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
عجب صبری خدا دارد

کجا باید صدا سر داد؟

                                                در زیر کدامین آسمان،

                                                           روی کدامین کوه؟

که در ذرات هستی ره برد توفان این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!

کجا باید صدا  سر داد؟

فضا خاموش و در گاه قضا دور است

زمین کر،آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم،با که باید گفت؟ 

اگر زشت و اگر زیبا اگر دون و اگر والا

من این دنیای فانی را هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم.

به دوشم گر چه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گرد آلود سختی هاست

نمی خواهم از اینجا دست بر دارم!

تنم در تارو پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته ست.

دلم با صد هزاران رشته،با این خلق

                                            با این مهر،با این ماه

                                            با این خاک،با این آب...

                                                         پیوسته ست.

مراد از زنده ماندن،امتداد خورد و خوابم نیست

توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست

هوای همنشینی با گل و سازو شرابم نیست.

جهان بیمار رنجور است.

دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی زجانش بر ندارم نا جوانمردی ست.

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم

بمانم تا عدالت را بر افرازم،بیفروزم

خرد را،مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پیش پای فرداهای بهتر گل بر افشانم

چه فردائی،چه دنیائی!

جهان سرشار از عشق و گل وموسیقی و نور است....

نمی خواهم بمیرم،ای خدا!

                                ای آسمان!

                                          ای شب!

 نمی خواهم

                   نمی خواهم

                                    نمی خواهم

                                                    مگر زور است؟

با همه تلخی شیرینی خود می گذرد

عشقها می میرند،رنگها رنگ دگر می گیرند،

و فقط

خاطره هاست ،که چه شیرین و چه تلخ،

دست نا خورده به جا می ماند.