نام تو اگر چه بهترین سرود زندگیست

 من تو را

 به خلوت خدایی خیال خود

 ((بهترین بهترین من))، خطاب می کنم.

                هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

                                                     صحنه پیوسته به جاست

                                                                خرم آن نغمه ک مردم بسپارند به یاد

دنیا تنگ

نومیدی توانفرساست،می دانم

         و لیکن

ره سپردن در سیاهی رو بسوی روشنایی،زیباست،می دانی؟